Grote artiesten zijn altijd bijzondere mensen: enorm
getalenteerd, anders dan anderen, ambitieus, gezegend met een groot
doorzettingsvermogen en een tikkeltje eigenzinnig. Maar alleen de echt
allergrootste sterren zijn moedig, op het roekeloze af. Waar het gros van de
musici voor de veiligheid van de reeds lang bewandelde paden kiest, durven zij
radicaal nieuwe wegen in te slaan. Stilstand is achteruitgang, het talent is te
groot om zich in een keurslijf te laten persen, de vleugels worden uitgeslagen.
Ilse DeLange is zo’n ster. Luister naar haar nieuwe album The Great Escape en
je staat versteld van de enorme muzikale ontwikkeling die ze sinds haar vorige
album Clean Up uit 2003 gemaakt heeft. Als nooit tevoren durft ze zich
emotioneel te geven, zonder enige terughoudendheid, in dertien weergaloos mooie
songs. Met haar stem kleurt ze ver buiten de lijntjes, vindt ze steeds weer de
enige juiste manier om haar gevoelens tot uiting te brengen. In liedjes over
haar leven, over de liefde, over de wereld om haar heen, zingt, fluistert,
schreeuwt Ilse het desnoods uit om zo de luisteraar te bereiken - rechtstreeks
vanuit haar hart.
Ilse DeLange heeft er altijd naar gestreefd het beste uit zichzelf te halen.
Daarom nam ze haar debuutalbum World Of Hurt uit 1998 op in het verre
Nashville. Ze huurde er de meest gerenommeerde muzikanten van de stad in. En ze
liet de plaat produceren door Barry Beckett, een ware legende die eerder albums
opnam met o.a. Dylan, Dire Straits en Paul Simon. Nederland viel massaal voor
Ilse en World Of Hurt verkocht meer dan een half miljoen exemplaren.
Ook de opvolger Livin’ On Love uit 2000 werd een internationale productie. Ilse
reisde naar studio’s in de VS, Canada en Nederland en verdiende er een platina
plaat mee.
Clean Up uit 2003 werd opgenomen in de beroemde Capitol B Studio te Los
Angeles. Ilse schreef alle nummers zelf, samen met haar producer Bruce Gaitsch
en Blue Miller, en ook dit album raakte een gevoelige snaar bij
honderdduizenden landgenoten.
Voor The Great Escape wilde Ilse DeLange graag samenwerken met haar favoriete
producer Patrick Leonard. “Ik ben dol op Songs From The West Coast van Elton
John, die door Patrick is geproduceerd. Een hele zestiger jaren klinkende
plaat”, zegt Ilse. “En ik vond Spirit van Jewel ook zo mooi, dat akoestische
spreekt me erg aan.”
Toetsenman, componist en songschrijver Leonard werkte samen met grootheden als
Roger Waters, Rod Stewart en Madonna (o.a. La Isla Bonita, Who’s That Girl,
Like A Prayer en Frozen). “Ik vond de extremen in zijn werk met Madonna zo
geweldig. Hij heeft dingen gedaan die heel organisch zijn, puur, akoestisch,
klein intiem, maar ook Frozen - daar zit een behoorlijk contrast in. En dat
boeide mij.”
Patrick Leonard leek onbenaderbaar. Toch wist Ilse in Los Angeles een afspraak
met hem op poten te zetten. “Ik was best wel nerveus, vooral ook omdat Patrick
zoiets had van ‘wat moet dat mens van me?’ Maar we hadden gelijk een klik en
diezelfde middag hebben we onze eerste gezamenlijke song geschreven, Carry
Hope, die ook op de plaat terecht is gekomen.”
Ilse DeLange en Patrick Leonard inspireerden elkaar enorm: “Elke dag dat we
samen waren schreven we een liedje, dat ging heel snel. Hij is zo’n virtuoze
muzikant, als hij achter de piano ging zitten of geluiden uit z’n effectenapparatuur
toverde, inspireerde mij dat onmiddellijk tot het schrijven van melodieën en
flarden tekst. Zo duurde het vaak maar een paar uur voor er alweer een liedje
geboren was.”
Ilse ontmoette Leonard begin 2004 en ze reisde daarna verschillende malen op en
neer naar de States om songs te schrijven. Uiteindelijk kon er gekozen worden
uit tientallen liedjes – naast een dertigtal songs die Ilse eerder al met haar
vorige producer Bruce Gaitsch geschreven had. Keuze genoeg dus en dat had zijn
weerslag op The Great Escape. “De plaat heeft een breed spectrum gekregen, gaat
eigenlijk alle kanten op. Ik denk echter dat mijn stem zo’n duidelijk karakter
heeft, dat het al die uiteenlopende songs toch met elkaar verbindt tot één
samenhangend geheel. Dankzij Patrick gebruik ik mijn stem echter ook zoals ik
hiervoor nooit eerder aangedurfd zou hebben. De liedjes vragen er ook om. Je
past de manier van zingen aan de liedjes aan, en de manier waarop Patrick
schrijft is zo uniek dat het mij uitnodigde om anders dan ik gewend was te
zingen. Erg spannend, als zoiets dan lukt is het echt he-le-maal fantastisch!”
Samen liedjes schrijven is samen je ziel bloot leggen – het leidde af en toe
tot emotionele taferelen. “We hebben een paar keer zitten janken, ja. Maar dan
weet je ook dat je iets echts geraakt hebt. Het overkwam ons op When, het
laatste liedje van de plaat, en ook bij Waterfall. Het was voor ons allebei ook
een heel bijzondere tijd – zowel in zijn leven als in het mijne gebeurde er van
alles. Ik heb toch best wel veel meegemaakt de afgelopen jaren. En je haalt
daar iets uit voor jezelf, daar praatte ik dan over met Patrick en dat maakte
dan zowel bij mij als bij hem heel veel los. Daarom zijn het allemaal liedjes
die gebaseerd zijn op echte gevoelens en verhalen, maar wel op zo’n manier
geschreven dat het niet helemaal is dichtgetimmnerd. Wij weten precies waar het
over gaat, maar de luisteraar kan er zijn eigen interpretatie aan geven.”
Toch liggen de songs haar zo na aan het hart, dat ze het niet kan laten er een
paar uit te lichten: “Reach For The Light is een mooi begin van de plaat, want
het gaat over het feit dat ik er nog steeds in geloof, dat ik het positieve
blijf zien in alles, ook al loopt het niet altijd zoals jij het wilt. The
Valley is een beetje Kate Bush-achtig. Het gaat over hoogte en dieptepunten die
je meemaakt, hoe dat je helemaal kan breken, en hoe je in jezelf en bij anderen
de kracht kunt vinden om er weer overheen te komen. Het klinkt erg serieus,
maar dat ben ik ook best wel. Zeker als ik songs schrijf.”
Miss Politician is één van de opvallendste liedjes. “Het is het meest poppy
nummer dat er op staat, met gedubbelde zang en allerlei hippe geluidjes. Ik
denk dat het heel veel mensen zal verrassen. Het is een verhaal met een
knipoog; het gaat over hoe alles zo politiek is. Hoe mensen met elkaar omgaan,
hoe je dat allemaal niet te serieus moet nemen, want dan word je alleen maar
nodeloos gekwetst.”
Natuurlijk gaat het ook vaak over de liefde: “Don’t You Let Go Of Me, de titel
zegt het al. Eigenlijk ben je die persoon al kwijt, je weet het alleen zelf nog
niet. De teksten graven vaak diep, maar ik kan gewoon geen blabla zingen. Want
daar kan ik echt helemaal niks mee.”
En de titeltrack The Great Escape gaat over een onmogelijke liefde: “Je wilt
allebei heel graag samen zijn, maar dat blijkt onmogelijk door hoe je in elkaar
zit. En dat is natuurlijk heel tegenstrijdig. Maar iedereen heeft een eigen
idee over dit liedje. Zo heeft de man die onze videoclip erbij gemaakt heeft er
een eigen draai aan gegeven. En dat vind ik weer heel erg leuk; het is juist
mooi als je er voor jezelf iets uit kunt halen dat voor jou heel belangrijk
is.”
The Great Escape, zo’n titel leent zich inderdaad voor allerlei verschillende
interpretaties. Maar je hoeft niet te ontsnappen als je alle vrijheid hebt. En
dat heeft Ilse DeLange, die op dit album bewijst dat ze niet in een hokje te
stoppen is. Ze heeft onbekommerd haar enorme creativiteit de vrije loop
gelaten. Moedig, op het roekeloze af. Zoals een groot artiest betaamt. En zo
heeft ze de plaat van haar leven gemaakt.
