 |
 |
 |
 |
 |
|
|
|
Welkom
|
terug zangers |
LEE TOWERS Sinds zijn ontdekking in 1975 tijdens het legendarische televisieprogramma van Willem Duys, verloopt zijn carrière van het ene hoogtepunt naar het andere. Werd hij door Duys nog geïntroduceerd als de zingende kraanmachinist, inmiddels is de naam Lee Towers een absoluut begrip in de vaderlandse showbizz. Niet alleen vanwege de vele hits die hij in de loop der jaren scoorde. Maar vooral omdat hij voor Nederlandse artiesten de weg vrijmaakte naar grote podia, die voorheen exclusief voorbestemd leken voor topacts uit het buitenland. Het verhaal van een Rotterdamse realist die zijn Amerikaanse droom tot leven bracht. Na zijn 'ontdekking' door Duys, was Lee een aantal jaren bijzonder populair in het 'nightclub'-circuit, maar daarmee nam deze ras-entertainer geen genoegen. Hij was er namelijk absoluut van overtuigd dat hij dezelfde klasse in huis had als zijn buitenlandse collega's, die hij bewonderde en nauwkeurig bestudeerde. En in november 1980 - toevalligerwijs ook het jaar waarin hij zijn eerste Edison mocht ontvangen - achtte hij de tijd rijp voor zijn eerste grote krachttoer: een avondje 'Towers' in De Doelen. Voorwaar een 'gok' waarmee hij de voorpagina's van alle belangrijke dag- en weekbladen haalde. Het was zelfs een item op de TV- en bioscoopjournaals. De showbizz hield zijn adem in: zou Lee het redden of ging hij onderuit? Het antwoord is inmiddels bekend, want tot verbazing van velen trok Lee De Doelen in een mum van tijd helemaal vol met publiek en daarmee zette hij de nieuwe standaard. In 1981 deed Lee deze stunt nog eens dunnetjes over in het theater met de magische klank, waar reeds vele artiesten op weg naar de top hun Waterloo beleefden. Daar waar alleen de allergrootsten slagen: theater Carré in Amsterdam. En Lee slaagde met vlag en wimpel voor deze test, want Carré was nog sneller uitverkocht dan De Doelen. De sensationele show die hij in Rotterdam had gegeven, had namelijk zoveel positieve reacties opgeleverd dat niemand deze tweede kans wilde missen. Het spektakel in Carré had wederom zo'n enorme uitstraling dat de pers in grote getale naar Amsterdam kwam om verslag te doen. De recensies na afloop waren laaiend enthousiast en de naam Lee Towers was definitief gevestigd. Dat betekende overigens niet dat daarmee ook de honger van Lee was gestild. Integendeel, dit succes smaakte naar meer... In 1982 kwam hij dan ook met een nòg gedurfder plan: 'Lee Towers in Concert'. Een tour langs 30 theaters in Nederland èn Antwerpen, samen met het orkest van Freddy Golden, het ballet van Penny de Jager en de backing vocals group Jody's Singers. Wederom een opzienbarende show met internationale allure, maar nu te zien in héél Nederland. Dat was nog nooit eerder vertoond. Geen wonder dus dat Lee het jaar daarop (1983) werd beloond met de Veronica Award en het Gouden Hart van Rotterdam. In datzelfde jaar trok hij voor een tweede keer het land in met een show die nog weer grootser van opzet was, 'An Evening with Lee Towers' genaamd. Daarmee leek Lee de absolute top van zijn roem te hebben bereikt, want een nòg grotere show was technisch onmogelijk in de theaters in Nederland. Het was natuurlijk ook al ongelooflijk wat hij tot dan toe had bereikt. En toch knaagde het nog steeds aan Lee... Naast zijn reguliere optredens in het land stond Lee ieder jaar ook nog steeds 4 dagen in De Doelen èn in Carré en was hij - samen met de Bobby Setter Band - de vaste sfeermaker tijdens het legendarische wielerspektakel 'de Zesdaagse van Rotterdam' in Ahoy. Hierdoor raakte hij vertrouwd met de faciliteiten van dit sportpaleis en in combinatie met het gegeven dat hij in het theater niet meer kon 'groeien', ontstond het idee voor het grootste evenement ooit door en rond een Nederlandse artiest. Natuurlijk waren er mensen die hun wenkbrauwen optrokken en hem adviseerden om het niet te doen, maar Lee was er heilig van overtuigd dat ook deze droom alle kans van slagen had. Daarom vertrok hij naar Londen om een superorkest van 70 man te contracteren, met Jerry van Rooijen als dirigent. Hij vroeg het ballet van Penny de Jager en Jody's Singers om weer met hem mee te doen. En verder huurde hij de beste specialisten op het gebied van geluid en licht en had hij de Europese primeur voor de computergestuurde Varilights en de lasertunnel. Bovendien gebruikte hij als eerste in Nederland vuurwerk tijdens een concert. Kortom, alles was tot in de perfectie geregeld voor het 'Gala of the Year'. Het werd een gigantisch succes. Ahoy was twee dagen achtereen volledig uitverkocht en het 'Gala of the Year' werd het exclusieve handelsmerk waarmee Lee ieder jaar terugkeerde in Ahoy. Bovendien had Lee de weg gebaand voor een aantal zeer gewaardeerde collega's, die enthousiast zijn voorbeeld zouden volgen. En dan hebben we het over toppers als Anita Meijer, BZN, Rene Froger, André Hazes en meest recentelijk Frans Bauer. Geen wonder dat Lee in de daaropvolgende jaren werd overladen met prijzen. Zo ontving hij voor de tweede keer de Veronica Award, gevolgd door de Promotieprijs van de Gemeente Rotterdam. In 1986 mocht hij wederom een Edison in ontvangst nemen voor zijn 'Say Hello' album en won hij tevens de Philips Story Award. De artiest Lee Towers had nu echt de absolute top bereikt. Bovendien had hij nu de formule waarbij hij zich lekker voelde. Daarom breidde hij dit gegeven in de daarop volgende jaren verder uit. Onder andere met allerlei extra mogelijkheden voor het bedrijfsleven, zoals supertickets en promotiepakketten. Alleen in 1989 deed hij Ahoy niet aan doordat hij het te druk had met zijn theatertour door Nederland voor zijn toenmalige sponsor OPEL. Na 1991 vond hij het tijd geworden om de frequentie van zijn Ahoy concerten wat terug te draaien. Waarbij aangetekend dat het grootste gala plaatsvond in 1995, ter ere van zijn 20-jarige artiestenjubileum. Hieraan werd meegewerkt door maar liefst 700 medewerkers en speciaal voor de gelegenheid werd het gala voor één keer omgedoopt tot 'Jubilee'. Bijna overbodig om te vermelden dat Lee ook met zijn 'Jubilee' een uitzinnig succes had. Leen Huizer: De mens achter Lee Towers Door al die successen zouden we bijna de mens achter Lee Towers - die eigenlijk Leen Huizer heet - vergeten en dàt is nu juist zijn grote kracht en drijfveer. Want gevraagd naar het recept voor zijn grote succes, heeft Leen eens geantwoord: 'Wellicht is mijn geheim dat ik dicht bij de mensen sta. Daardoor voel ik als geen ander waar men op een gegeven moment behoefte aan heeft.' Ondanks al het spektakel en de shows is Leen dus een gewoon mens gebleven. Hij staat niet alleen bekend als een liefdevolle echtgenoot - van zijn vrouw Laura - en een zorgzame vader van vier kinderen, ook zijn sociale betrokkenheid wordt alom gerespecteerd. Zo is hij al vele jaren 'goodwill ambassador' van de in de genezing van kanker gespecialiseerde Daniël de Hoed kliniek en het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam en nam hij diverse cd's op ten bate van UNICEF.
|
